موضوعات ‌مرتبط: محیط زیست طبیعت

a/152589 :کد

در "ساتیاری و باینگان" عطر شعر؛ عطر انسان جاریست؛حیف است نروی...

محمد حقیقی راد,محمد حقیقی راد

  شنبه ۰۵ بهمن ۱۳۹۸ — ۲۱:۳۵
تعداد بازدید : ۲۰   
 تحلیل ایران -در "ساتیاری و باینگان" عطر شعر؛ عطر انسان جاریست؛حیف است نروی...

چه شگفتی بزرگی، جاده انگار نقطه نقطه اش شاهکار نقاش زبردست گیتی است، در سکوت پرهیجان گم می شوم، این جاده ی شهر نیست این جاده ی بهشت است

جان به لب رسیده را بر تن خسته سوار کردم تا شاید بتوانم خود را بازیابم؛ مثل همه ی خسته شدگان زندگی ماشین، دود زده ها و سرسام گرفته های عصر بی روح ماشین و ارتباطات بی عاطفه ی الکترونیکی این روزگار؛ بسان مردی در کوچه های تاریخ که زائو بر اسب نشانده دنبال طبیب می گردد، راهی جاده شدم، باید جایی در این سرزمین پهناور می یافتم تا دوباره متولد شوم، زاگرس این استوار بی همتا مرا به آغوش خود فرا خواند، درست است که جاده های ایران را از هر طرف که بروی آبادی است، چه بسیار مردمانی که هنوز در دشت ها و کوه ها و بیابان ها دست در خاک می کنند و کمر همت بر بسته اند تا میراث دار صداقت و پاکی و مهمان داری رسم کهن این آب و خاک باشند، اما زاگرس بوی نیاکانی می دهد که تمدن بزرگ ایران را رقم زده اند، آنجا حس حضور دلیمردانی را می دهد که همیشه سینه ی ستبرشان و قامت رشیدشان حافظ مام وطن بود.
در میان همه ی زیبایی ها، کرمانشاه طعم دیگری دارد، کوه های سر به فلک کشیده ی پوشیده از گیاهان بلوط و گلابی وحشی و ... که با همه سرسختی خود رام انسان هایی نجیب شده اند که گویی اینجا انسان به عقد طبیعت در آمده و دست در دست هم به یکدیگر می بخشند و باهم زندگی می کنند.
کوه هرچه سربالاتر باشد، اینجا طالب بیشتری دارد، در این جاده های مافوق تصور زیبا در نقش های عجیب روزگار گم می شوم هزار رنگی که انار و انگور و گردو و ... بر تابلوی این قله های بی نقص کشیده اند چنان مدهوشم کرده که می گویم خدا کند جاده همانطور که گفته اند بی انتها باشد.
از کرمانشاه می روم سمت پاوه و نرسیده به پاوه، دو راهی باینگان، کوچکترین شهر ایران جلب توجه می کند، راه دل را سوی جاده ی دل کج می کنم
وه!! چه شگفتی بزرگی، جاده انگار نقطه نقطه اش شاهکار نقاش زبردست گیتی است، در سکوت پرهیجان گم می شوم، این جاده ی شهر نیست این جاده ی بهشت است، انگار دارم زندگی ماشینی را با دودهایش با آلودگی های صوتی اش در این مسیر از تن به در می کنم، سکوت عجیبی جاریست.. فقط صدای ترانه باران و برف است که می نوازد......شاعرانه هایم گل می کند، انگار درد زیبای زایش من است، تابلوی "روستای ساتیاری" به چشم می خورد، سینه کش کوه را بالا می روم، مردمانی از دل تمدن ناب زاگرس، زیبا، تمیز و رویایی انگار نقاشی مینیاتور است، رمه های گوسفندان تمیز و دخترکانی و زنانی با لباس های بی نقص اصیل کردی، از کنار هر کس رد می شوی سلام می دهند، اینجا مهمان نه حبیب خدا که اگر کفر نبود می گفتم گویی برای این مردم خود خداست، به غریبه ها سلام می دهند و دست تکان می دهند، وارد خانه ی سنتی بوم گردی می شوم، نمدهای زیبا و فرش های سنتی الوان کردی و رخت آویزها از شاخه های زاید درختان است، بوی گلابی چنان پیچیده در اتاق که انگار دارم، میوه های اساطیری را حس می کنم و می بینم، انارهایی درشت و خیره کننده.. دلم می خواهد بخوابم، خود را روی نمد بیاندازم و از لذت زمستان کُردی کام بگیرم، اما کنجکاوی دیدن کوچکترین شهر ایران "باینگان" مرا بهوش می دارد، باینگان فانتزی ترین شهری است که تاکنون دیدم، جاده هایی تنگ و زیبا و تمیز در دل شهر با سنگچین هایی که به آن زیبایی دو چندان داده است، یک مغازه ی صنایع دستی و محصولات بومی جایی است که می شود عصاره ای از تلاش و سخت کوشی مردمان این دیار را در تولید و خودکفایی دید، از نمدهای زیبا و جاجیم که بگذریم، از کپسول های خاص ژلاتینی مخصوص معده که بگذریم، اینجا با فروشنده ای مواجه می شویم که عالمانه متمدنانه و بسیار محترمانه به تک تک سوالات شما پاسخ می دهد، گویی آقای رستم زاده، خود را سفیر فرهنگ و زبان متعهد مردمش می داند، انگار یادش رفته با مشتری طرف است، از فرهنگ می گوید از هنر و از اصالت و نجابت مردمش و ...... همه چیز بوی فرهنگ می دهد... بوی شعر بوی غزل ، بوی احساس.....

                               

  محمد حقیقی راد
  خبرنگار -کارشناسی ارشد حقوق بین الملل
  آدرس ایمیل : mohammad.Rad083@gmail.com
  آدرس سایت/وبلاگ:
  از همین نویسنده : کرونا و بحران جدید
  محمد حقیقی راد
  خبرنگار -کارشناسی ارشد حقوق بین الملل
  آدرس ایمیل : mohammad.Rad083@gmail.com
  آدرس سایت/وبلاگ:
  از همین نویسنده : کرونا و بحران جدید


  ارسال نظر جدید:
      نام :        (در صورت تمایل)

      ایمیل:      (در صورت تمایل) - (نشان داده نمی شود)

     نظر :