موضوعات ‌مرتبط: اقتصادی تحلیلی

a/155 :کد

اقتصاد پشتوانه دیپلماسی است یا بالعکس ؟

امیر دبیری مهر

  یکشنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۳ — ۰۰:۰۰
تعداد بازدید : ۵۲۷   

دولت یازدهم از ابتدای روی کار آمدن دیپلماسی فعالی را برای حل  پرونده سازی هسته ای قدرت های بزرگ علیه ایران آغاز کرده است که راهبردی صحیح و پسندیده است و حمایت از این راهبرد در واقع حمایت از منافع و امنیت ملی است .

این دولت به ویژه جناب آقای دکتر روحانی رییس جمهور محترم با آشنایی تفصیلی ای که با علم سیاست و روابط بین الملل دارند و همچنین برخورداری از مشاوران آگاهی که به دولت مشورت می دهند به خوبی می دانند که در جهان امروز کشورهای معمولی و بی حاشیه نمی توانند  بدون دیپلماسی فعال و پویا حتی در حوزه سیاست های داخلی نیز قدم از قدم بردارند .

در این وضعیت کشوری مثل جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک قدرت منطقه ای و برخوردار از ایدئولوژی زاویه دار با نظام حاکم بر روابط بین الملل طبیعتا برای حرکت و کنش در عرصه بین المللی بیشتر در معرض مشکل  و تهدید قرار دارد و برای حفظ و افزایش قدرت نیازمند دیپلماسی فعال و سازنده است . نکته ای که با هوشمندی در سند چشم انداز ایران 1404 نیز به آن توجه شده است . اما مساله مورد توجه و اشاره در این نوشتار پیوند خوردن سامان اقتصادی و اجتماعی در داخل با پرونده هسته ای است که می تواند به شکل یک تهدید ظاهر شود .

لازم به یادآوری است در این مساله بیشتر از آن که دولت خواهان این پیوند باشد برخی فعالان سیاسی و رسانه های وابسته به آنها تلاش می کنند چنین پیوندی را بین سامان اقتصادی و پرونده هسته ای برقرار کنند و این طور وانمود می سازند مسیر سامان اقتصادی از معبر حل پرونده هسته ای و دیپلماسی می گذرد. این رویکرد شاید بهر ه ای از حقیقت و واقعیت داشته باشد اما آفات آن به مراتب بیشتر از فواید آن است زیرا دست کشور را از دو جهت خالی می کند :

1. جهت اول این است که مسیر سامان اقتصاد ی با مسیر دیپلماسی - هر چند حوزه های همپوشانی دارند - اما دو مسیر متفاوت هستند و لزوما رابطه متسحکمی با هم ندارند. به عبارت دیگر نمی توان و نباید تصمیمات اقتصادی را منوط و معطل به حل مسائل هسته ای و سیاست خارجی نمود .  البته اگر دیپلماسی در خدمت اقتصاد و مدیریت کشور قرار گیرد چه بهتر .

2. جهت دوم این است که دشمن و طرف مذاکره ایران تمام تلاش خود را می کند تا ضمن شناسایی نقاط ضعف کشور و برجسته سازی آنها از این حربه در فرایند مذاکره به نفع خود استفاده کنند . حال تصور کنیم طرف مذاکره بداند که ایران برنامه های اقتصادی و طرحهای کلان اجتماعی خود را منوط به توافق در عرصه دیپلماسی کرده است آیا در این فضا حاضر خواهند بود حقوق ایران را به رسمیت بشناسند ؟ آیا حاضر خواهند بود دست از تحریم های ظالمانه علیه ایران بردارند؟ آیا حاضر است به ایرا ن امتیاز بدهد .

پاسخ کاملا منفی است . در چنین وضعیتی طبیعی است در فراینددیپلماسی و سیاست خارجی نباید روند مذاکرات را به حل مسائل داخلی به ویژه در حوزه اقتصادی ارتباط داد از قضا با چنین رویکردی می تواند در مذاکرات و دیپلماسی دست برتر را داشت .

به عبارت دیگر باید توجه کرد برنده دیپلماسی همواره طرفی بوده که از شاخص های قدرت بیشتری برخوردار باشد و اقتصاد و کارآمدی مدیریتی  یکی از این شاخص های تعیین کننده است .

بنابر این هرچه توان اقتصادی و مدیریتی کشور بالاتر برود سرداران دیپلماسی جمهوری اسلامی با پشتوانه و عزم والاتری حقوق ملت بزرگ ایران را استیفا می کنند.

                               

  امیر دبیری مهر
  دکترای علوم سیاسی ، مدرس و پژوهشگر علوم سیاسی
  آدرس ایمیل : dabirimehr@yahoo.com
  آدرس سایت/وبلاگ: http://www.dabirimehr.ir
تحلیلی                    


  ارسال نظر جدید:
      نام :        (در صورت تمایل)

      ایمیل:      (در صورت تمایل) - (نشان داده نمی شود)

     نظر :