موضوعات ‌مرتبط: سیاسی بین الملل

a/22981 :کد

0

علل ناکارآمدی ائتلاف بین‌المللی تحت رهبری آمریکا علیه داعش

  پنجشنبه ۱۴ آبان ۱۳۹۴ — ۰۲:۳۴
تعداد بازدید : ۲۰۵   
 تحلیل ایران -علل ناکارآمدی ائتلاف بین‌المللی تحت رهبری آمریکا علیه داعش

پایگاه خبری اسپوتنیک طی گزارشی، ساختار ائتلاف بین‌المللی تحت رهبری آمریکا برای مبارزه با داعش را ساختاری کاملا ناکارآمد با نرخ بازده فوق‌العاده کم ارزیابی کرد.

پایگاه خبری اسپوتنیک طی گزارشی، ساختار ائتلاف بین‌المللی تحت رهبری آمریکا برای مبارزه با داعش را ساختاری کاملا ناکارآمد با نرخ بازده فوق‌العاده کم ارزیابی کرد.

 

به گزارش تحلیل ایران، پایگاه خبری اسپوتنیک طی گزارشی نوشت: به خوبی می‌دانیم که ائتلاف تحت رهبری آمریکا علیه گروه تروریستی داعش در سوریه، ترکیب آن، توزیع نقش‌ها و حتی شمار شرکت‌کنندگان در این ائتلاف بسیار گنگ و مبهم است و همه این‌ها را می‌توان از جمله علل موثر در ناکارآمدی عملیات این ائتلاف ارزیابی کرد.

ائتلاف بین‌المللی تحت رهبری آمریکا علیه گروه تروریستی داعش در آگوست سال 2014 با مشارکت کشورهای مختلف از جمله تمامی اعضای سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، اتحادیه عرب و اتحادیه اروپا بمنظور نشان دادن انسجام سازمان‌های مختلف و اتحاد تلاش‌ها برای مبارزه با تروریسم تشکیل شد.

در ابتدا هیچکس از روسیه و ایران برای حضور در این ائتلاف دعوت نکرد اما اندکی بعد آمریکا فعالانه از مسکو برای پیوستن به این ائتلاف دعوت کرد و آنگاه بود که روسیه در پاسخ به آمریکا از آن خواست که به تشکیلات خود برای مبارزه با داعش بپیوندد.

با توجه به اینکه ترکیب ائتلاف روسیه کاملا واضح و مشخص است و تمامی کشورهای همسایه سوریه در آن حضور دارند، این موضوع اما در ورژن آمریکایی ائتلاف ضدداعش این گونه نیست.

گفته می‌شود که حدود 40 کشور در ائتلاف آمریکایی مشارکت دارند اما در رسانه‌ها یا سخنرانی‌ها این رقم همواره با عباراتی چون «در حدود»، «دستکم»، «کمی کمتر» یا «کمی بیشتر» همراه است. شمارش تعداد دقیق مشارکت کنندگان در این ائتلاف و نوع مشارکت آنها عملا مشخص نیست.

از آغاز ائتلاف تحت رهبری آمریکا، ‌استرالیا، بلژیک، انگلیس، دانمارک، کانادا، هلند و فرانسه در عملیات‌های واقعی در خاک عراق و بحرین، اردن، قطر، عربستان سعودی و امارات عربی متحده در سوریه حضور داشتند.

20 کشور شامل اتریش، آلبانی، مجارستان، اسرائیل، ایرلند، اسپانیا، ایتالیا، کانادا، کویت،‌ لوکزامبورگ، نیوزلند، نروژ، کره جنوبی، اسلواکی، ترکیه، جمهوری چک، سوئیس، سوئد، استونی و ژاپن از این ائتلاف حمایت مالی، تجهیزاتی، فنی و اطلاعاتی می‌کنند.

این در حالیست که 22 کشور شامل مصر، یونان، گرجستان، ایران، ایسلند، لتونی، لبنان،‌ لیتوانی، مقدونیه، مراکش، ملداوی، عمان، لهستان، پرتغال، رومانی، صربستان، اسلوونی، اوکراین، کرواسی، مونته‌نگرو، فنلاند و تایوان نیز از عملیات‌های ائتلاف در صحنه بین‌المللی حمایت سیاسی می‌کنند و تمامی این گروه‌ها از سوی آمریکا از پایگاه نظامی مکدیل (MacDill) در فلوریدا مورد نظارت قرار می‌گیرند.

متحدان عرب به طور انکارناپذیری از منظر سیاسی و مادی از اهمیتی قابل توجه برخوردارند. در وهله نخست آنها خاک و پایگاه‌های هوایی خود را در اختیار [آمریکا] قرار دادند و در وهله دوم نیز اقدامات کشورهای عربی اساسا جنبه روانی دارد و آمریکا می‌تواند اعلام کند که از حمایت اغلب اعضای اتحادیه عرب برخوردار است که این موضوع از منظر تبلیغاتی حائز اهمیت است.

البته عرب‌ها با میل خود در این بازی شرکت کردند. به طور مثال، عربستان سعودی چهار فروند جنگنده F-15 برای مبارزه با داعش اعزام کرد که خلبانی یکی از این جنگنده‌ها در جریان عملیات‌های مختلف توسط شخص شاهزاده «خالد بن سلمان» صورت گرفت. علاوه بر این بحرین نیز دو فروند F-16 و قطر نیز یک جنگنده میراژ (Mirage) به ائتلاف اختصاص داد.

با توجه به اینکه کشورهای عربی هرگز در بمباران‌های عراق مشارکت نداشتند و تنها در سوریه اقدام می‌کردند، می‌توان به انگیزه‌های سیاسی آنها پی برد.

در نهایت «ائتلاف بین المللی برای مبارزه با تروریسم و افراط گرایی» ثابت کرد که ساختاری کاملا ناکارآمد با نرخ بازده فوق‌العاده کم است.

برای اغلب مشارکت‌کنندگان درجه دو ائتلاف، حضور در این فهرست به نوعی به منزله بلیط ورودی به باشگاه نخبگان است که در آن بدون انجام کاری خدمات دریافت می‌کنند. عده دیگری نیز عملا به طور پیش‌فرض حضور دارند؛ مانند لوکزامبورگ به عنوان یکی از اعضای ناتو که فاقد ارتش عملیاتی است.

منبع: فارس

                               



  ارسال نظر جدید:
      نام :        (در صورت تمایل)

      ایمیل:      (در صورت تمایل) - (نشان داده نمی شود)

     نظر :