موضوعات ‌مرتبط: سیاسی بین الملل

a/91062 :کد

ارمنستان و فرصت حمله به ترکیه

محمد پارسا نجفی

  یکشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۵ — ۰۸:۲۳
تعداد بازدید : ۱۱۷۳   
 تحلیل ایران -ارمنستان و فرصت حمله به ترکیه

گروه های مسلح ارمنی در یک هدف اشتراک نظر دارند و آن تشکیل ارمنستان بزرگ است که بخشی از ترکیه را هم شامل می شود.

گروه های مسلح ارمنی در یک هدف اشتراک نظر دارند و آن تشکیل ارمنستان بزرگ است که بخشی از  ترکیه را هم شامل می شود.

 


دقیقا یک قرن قبل زمانی که جنگ اول جهانی میان قدرت های اروپا جریان داشت ترکان عثمانی به بهانه پیشگیری از توطئه ارامنه مسیحی اقدام به اخراج آنان از سرزمین آباء و اجدادی شان کردند. در جریان این اقدام یک و نیم میلیون تا دو میلیون ارمنی کشته شدند و بسیاری از فرزندان یتیم شان نیز توسط اقوام و پیروان مذاهب دیگر به فرزندی گرفته شدند و به این سان نسل ارامنه در سرزمینی منقرض شد که بعدها ترکیه نامیده شد .


نگاهی به تاریخ ارمنستان آناتولی
از قرن های گذشته و حتی قبل از اینکه اقوام ترک و  تاتار از سرزمین های شرق دریای خزر به غرب لشگر کشی کنند ارامنه در شش ایالت آناتولی که اکنون  بخشی از کشور ترکیه است زندگی می کردند. تا قبل از پیدایش عثمانی و حتی زمانی که سلجوقیان، مغولان ، تیمور لنگ و امپراطوری های ایرانی و رومی بر این سرزمین ها سلطه می یافتند ارمنی ها به هر نحو که شده به زندگی خود ادامه می دادند اما عثمانی ها ظاهرا هیچ یک از اقوام دیگر را به عنوان انسان به رسمیت نشناختند و از این رو دائم با سایر اقوام و پیروان مذاهب دچار چالش بودند.


تا زمانی که نبرد میان روسیه تزاری و ترکان عثمانی شدت گرفت و عهد نامه ای میان آنها مبنی بر تقسیم اراضی امضا شد که در جریان آن سرزمین ارمنستان به دو بخش شرقی (تحت الحمایه روسیه ) و ارمنستان غربی داخل امپراطوری عثمانی تقسیم شد. روس ها که خود مسیحی بودند به ارامنه آزادی دادند ولی عثمانی به سرکوب و تغییر نام شهرها و سرزمین ها اقدام کرد.در نهایت، این سیاست نفی بلد و کشتار ارامنه در جنگ اول جهانی توسط ترکان انجام شد که بیشتر کشورهای جهان آن را به عنوان نسل کشی به رسمیت شناخته اند. حتی در پارلمان های کشورهای متحد ترکیه مانند فرانسه و امریکا این شناسایی به تصویب رسیده است.


کشور تازه مستقل ارمنستان در بیست سال گذشته سعی کرد تا می توانند مظلومیت اجداد و هم کیشان خود را در جهان تبلیغ کند اما ارامنه به همین بسنده نکرده و اقدامات دیگری هم کرده و خواهند کرد.به هر حال آنچه که ارامنه ، سرزمین ارمنستان غربی می دانند همان شش استانی است که تا سیواس و ارضه روم را شامل می شود اما بیشتر بر حوالی دریاچه وان متمرکز است.


گروه های ارمنی مسلح
حتی قبل از استقلال ارمنستان و طی نیم قرن اخیر گروه های ارمنی اقداماتی علیه دولت ترکیه انجام داده اند. یکی از مشهور ترین این گروه ها، آسالا است. گروهی که بیشتر در پاریس و بیروت متمرکز بود و به حدی جدی و پیگیر با دولت ترکیه جنگید که سازمان امنیت ترکیه ناتوان از مبارزه با آن دست به دامان سازمان موساد اسراییل شد. طبق توافقی که میان میت و موساد روی داد قرار شد ترکیه در سرکوبی فتح و اسراییل در نابودی آسالا به یکدیگر کمک کنند. زمانی که صهیونیست ها در سال 1982 بیروت را اشغال کردند ، سری هم به دفاتر آسالا زده و تا می توانستند اطلاعات این گروه را به چنگ اورده و در ازای نقش آفرینی ترک ها به نفع خود به آنها تحویل دادند. با این اطلاعات بود که میت توانست سر شاخه های آسالا را در داخل این کشور شناسایی و سرکوب کند.


آسالا که در دهه های 1970 و 1960 فعالیت زیادی داشت تواست ضرباتی به دولت و سازمان امنیت این کشور وارد کند. اما تنها سازمان فعال در زمینه انتقام از ترک ها نبود. سازمان قوی تری هم هست به نام داشناک که بسیار فناتیک و رادیکال تر بوده و از انجام اقدامات تروریستی هیچ ابائی نداشته است. به صورت رسمی این سازمان 70 نفر از مسئولان ترکیه را در دهه های قبل تا سال 2001 کشته است. از جمله کنسول ترکیه در لس انجلس .


بیشتر گروه های مسلح ارمنی در یک هدف اشتراک نظر دارند و آن آزاد سازی و تشکیل ارمنستان بزرگ است که بخش هایی از سرزمین های فعلی جمهوری  آذربایجان و ترکیه را شامل می شود. این گروه ها شعار های مشابهی دارند که همه آنها چنین است؛ ((جمهوری آذربایجان را شکست دادیم ترکیه را هم شکست خواهیم داد))


اقدامات علنی دولت ایروان
تاکنون دولت ایروان به خاطر آنچه در عثمانی اتفاق افتاده اما ترکیه امروز از قبول مسئولیت این کشتار و غصب ظالمانه اراضی ارامنه شانه خالی کرده است. ارامنی هایی که بیش از ده ها قرن در منطقه اناتولی زندگی می کردند. دولت ایروان البته بیکار ننشسته توانسته به خوبی افکار عمومی جهان  و البته دولت های مطرح و قدرت های غربی را با خود همراه سازد اما اینکه بتواند با کشور بزرگی با بیش از 80 میلیون نفر جمعیت وارد جنگ بشود سوالی است که باید در آینده پاسخش را یافت.

با این حال به محض فروپاشی شوروی ارامنستان رسما به جمهوری آذربایجان حمله کرد و توانست ناگورنو یا همان قره باغ را به راحتی تصرف کند. تاکنون دولت باکو حتی با همراهی ترکیه نتوانست این زمین ها را پس بگیرد. از طرف دیگر ارمنستان دارای لابی های قوی و فعالی در پایتخت های اروپایی و نیز کنگره امریکاست. از طرف دیگر متحد اسراتژیک روسیه نیز هست و نیروهای نظامی این کشور طبق قرار داد برای دفاع از ارمنستان در این کشور مستقر بوده و دارای پایگاه دائمی نظامی هستند. علاوه بر این ارامنه بسیاری چه به صورت مقیم و چه به صورت پناهنده در کشورهای منطقه حضور دارند مانند ایران، روسیه ، گرجستان آسیای مرکزی ، شرق اروپا  ، سوریه  ، بلغارستان ،‌لبنان و یونان.


به تجربه اثبات شده فکر انتقام و باز پس گیری اراضی غصب شده این قوم توسط ترکان عثمانی حتی یک روز هم از فکر ارامنه خارج نشده و آنان تنها به دنبال فرصتی هستند تا ترکیه تضعیف شود تا بتوانند به اهداف شان برسند.از جمعیت رسمی ارامنه باقی مانده در ترکیه  اطلاعاتی دقیق در دست نیست و آنان که علنی خود را ارمنی معرفی می کنند بین 40هزار تا 70 هزار نفر و همه ساکن استانبول ترکیه هستند. البته در شرق ترکیه اقوامی هستند که ترک نیستند اما اسامی دیگری برای خود انتخاب کرده و گویا ارامنه ای هستند که از معرفی خود به عنوان ارمنی به شدت در هراس بوده و هویت شان را مخفی می کنند.


از نظر راهبردی با توجه به ضعف شدید دولت ترکیه و نیز درگیری این کشور با اکراد، مشکلات سیاسی داخلی ، بحران اقتصادی و نیز کاهش شدید توان نظامی این  کشور در جریان کودتای ساختگی اخیر ، این تقویت شده که ارمنستان بتواند در یک اقدام برق آسا استان هایی از شمال شرق ترکیه را تصرف کند. استان هایی مانند قارص ( کارس) یا ریزه.البته در صورتی که ارامنه بتوانند بخش هایی از سرزمین سابق خود را باز پس بگیرند و این استان ها در نزدیکی دریای سیاه باشد ارمنستان می تواند به آب های آزاد دسترسی یابد. این امر از نظر راهبردی می تواند برای آنان دارای اهمیت بسیاری باشد.


ترکیه از هر دو طرف رانده
 شکست شدید متحدان ترکیه در شمال سوریه نشان داد گروه هایی که مورد حمایت ترکیه بودند و این کشور به آنها امید بسته بود نتوانستند حتی یک شهر را کامل نگه دارند. گروه هایی که هزینه سنگینی برای آنکارا داشتند و این دولت برای حمایت از آنها به پشتیبانی اکتفا نکرده و افسران ارتش خود را به شمال سوریه و شهرهایی مانند حلب اعزام کرده بود. با این اوصاف آنها نتوانستند به اهداف خود در سوریه حتی نزدیک شوند.


اگر چه ترکیه عضو ناتو است و طبق توافق این سازمان هر زمان که یکی از اعضا در معرض تهدید جدی باشد می توان از حمایت سایر اعضا بهره مند گردد اما در جریان مشکلاتی که ترکیه با روسیه مواجه شده بود  نشان داد که ناتو چندان برای امنیت ترکیه اهمیتی قائل نیست. به بیان دیگر ترکیه آنقدر برای امریکا و ناتو دارای اهمیت نیست که آنها بخواهند برای دفاع از ترکیه خود را با قدرت اتمی روسیه خشمگین مواجه کنند. دقیقا عین این مفهوم را ولی در ظاهری دیپلماتیک وزیر خارجه امریکا به ترک ها گوشزد کرد.


در شرایط حاضر ترکیه در سردترین روابط با غرب به سر می برد که عدم حمایت اروپا از اردوغان در زمان نمایش کودتا توانست بر این دلسردی حزب حاکم بیافزاید. انتقاد های شدید اروپا از سرکوب خونین کردها و نیز نه قاطع به ترکیه در مورد عدم عضویت در نهاد های اتحادیه اروپا از یک طرف و انتقادهای شدیدی که اردوغان از امریکا مبنی بر عدم محکومیت قاطع کودتا ، روابط خاص با نظامیان و لائیک های ترکیه و نیز عدم تحویل گولن به آنکارا نیز بر کاهش علائق تاثیر به سزایی داشت. این اما همه مشکل ترکیه نیست؛ دولت این کشور در 5 سال گذشته توانست روابط رو به روشد با جهان اسلام و همسایگان مسلمانش را هم تخریب کند. نه تنها مرزهای خونین با سوریه بلکه کاهش روابط با ایران، مصر ، عراق و ... بخشی از این اشتباه آنکاراست.
 

مشکلات این کشور با چین به دلیل حمایت از حزب ترکستان شرقی همچنین چالش های بسیاری که آنکارا با مسکو در مورد سوریه و اوکراین دارد موجب شده تا ترکیه نه تنها متحدی نداشته بلکه از همه طرف خود را در معرض فشار ببیند.دقیقا یکی از دلایل چرخش مواضع اخیر اردوغان حتی چند روز قبل از کودتا  و تلاش برای بهبود روابط با دولت های ایران و روسیه نیز که این روزها بیشتر شده ، در راستای همین تنگنای راهبردی است.همه این موارد را ارامنه چه در دولت و چه در احزاب یا سازمان های سری به خوبی می دانند.
 

                               

  محمد پارسا نجفی
 
  آدرس ایمیل : parsanajafi@outlook.com
  آدرس سایت/وبلاگ:
پیامهای بازدید کنندگان
  محمد
  یکشنبه ۳۱ مرداد ۱۳۹۵ - ۱۶:۰۰
تنها موضعی که نسبت به این مطلب میتوانستم بگیرم فقط و فقط خنده تلخ به نحوه نقد و ابراز تاسف به سطح آگاهی بود مخصوصا اون قسمت که فرموده بودین ارمنستان بتونه تو یه اقدام برق آسا قسمتهایی از ترکیه رو بگیره !!! اخوی ، برادر مومن ، روسیه با آن عظمتش وقتی جنگنده اش در خاک سوریه توسط ترکیه مورد هدف قرار گرفت نتوانست هیچ واکنش نظامی نشان دهد به جز تحریم چند قلم خیار و کلم و کاهو و منع مسافرت زنان روسپی کشورش به سواحل ترکیه برای افزایش تولید ناخالصی کشورش !!! حال ارمنستان ....!!!! واقعا !!!!
  sharif
  دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۵ - ۲۲:۴۸
به گمانم ارمنستان به جای تکیه بر اشغال ترکیه باید بر الحالق قره باغ به این کشور تکیه کند. ضمن اینکه این جمهوری آذربایجان خودمختار است و مردم آنجا خواهان الحاق به ارمنستان هستند. بد نیست نیم نگاهی هم به جمهوری خودمختار نخجوان داشته باشد که شرایط تقریبا مشابه قره باغ دارد. البته قبل از هر چیز باید روسیه را راضی کند زیرا با توجه به گسترش نفوذ آمریکا در گرجستان و آذربایجان، تنها پایگاه محکم روسیه در قفقاز جنوبی ارمنستان خواهد بود و بهترین فرصت ضربه زدن فراهم است.
  Tural
  یکشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۵ - ۱۲:۲۰
استاد نجفی بیان آرزو با تحلیل سیاسی دو مقوله جدا از هم می باشد. در ضمن پیشنهاد می کنم کمی بروز باشید ، کشوری که یک گروگان گیری ساده در آن به بحران ملی تبدیل می شود، کشوری که نیمی از مردم خواستار انحلال کشور و پیوستن به روسیه هستند و کشوری که هر روز با مهاجرت جمعیت بیشتری را از دست می دهد ، حتی قادر به حفظ سرزمینهای خود نخواهد بود چه برسد به حمله به همسایه ای که مردمش دست خالی خود را جلوی تانک می اندازند.


  ارسال نظر جدید:
      نام :        (در صورت تمایل)

      ایمیل:      (در صورت تمایل) - (نشان داده نمی شود)

     نظر :