به گزارش ایرنا، با فرارسیدن هفته کار و کارگر، فرصتی مغتنم دست میدهد تا از جایگاه واقعی کارگر در ساختار اقتصاد کشور سخن بگوییم. اگرچه چالشهای اقتصادی، از تورم تا ناامنی شغلی، سایهای سنگین بر زندگی بسیاری از دستاندرکاران تولید افکنده اما نباید از روحیه
پایداری و تعهد این قشر پرتلاش غافل شد.
هر ساله در هفته کار و کارگر، شاهد آیین های متعدد با نام کارگران هستیم اما آنچه بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد، تبدیل این ستایشها به اقدامات عملی و سیاستگذاریهای مؤثر است.
عملگرایی در این حوزه به معنای بازنگری در مکانیزمهای تعیین دستمزد، تقویت نظارت بر اجرای صحیح قوانین کار و ایجاد مشوقهایی برای کارفرمایانی است که به کرامت و امنیت شغلی کارگران خود اهمیت میدهند. این تغییرات، کلیدِ رونق واقعی و پایدار است.
بدون شک، فشارهای تورمی سالهای اخیر، قدرت خرید اقشار کمدرآمد، بهویژه کارگران را بهشدت تحت تأثیر قرار داده است. دستمزدهایی که متناسب با هزینههای زندگی افزایش نمییابد، دغدغه اصلی خانوادههای کارگری را شکل میدهند.
شعارها سالهاست روی پارچهنوشته ها و بنرها نقش میبندد؛ اما پرسش اصلی اینجاست که چرا وعدهها هنوز به عمل تبدیل نشده؟ زمانی که شکاف میان دستمزد و هزینه زندگی هر روز عمیقتر میشود، مباحثی همچون بهبود معیشتی و امنیت شغلی، دیگر یک مطالبه صنفی نیست، بلکه ضرورتی
ملی است. جامعه ای که کارگرش احساس ناامنی کند، اساس تولیدش هم متزلزل می شود.
آینده اقتصاد هر جامعه، بیش از هر چیز به توانایی در ایجاد پیوندی پایدار میان «تولید» و «رفاه کارگران» بستگی دارد. زمانی که کارگران احساس کنند بخشی از این چرخه هستند و تلاششان دیده و قدر دانسته میشود، انگیزه بیشتری برای پیشرفت و نوآوری خواهند داشت.
در استان زنجان نیز کارگران همچون دیگر نقاط کشور با وجود دشواریهای معیشتی، چرخ تولید را بیوقفه میچرخانند. استقامت آنها نه از رفاه، بلکه از تعهدی درونی سرچشمه میگیرد؛ تعهدی که باید از سوی تصمیمگیران پاسخ داده شود، مسئولان و کارفرمایان باید درک کنند که
نیروی کار، سرمایه است نه هزینه؛ و حفظ آن، شرط بقای هر اقتصاد مولدی خواهد بود.
اکنون زمانِ عبور از ستایشهای زبانی و نمایشهای نمادین است. عملگرایی واقعی به معنای اصلاح ساختار قراردادها، کاهش فشارهای تورمی و ایجاد سازوکاری است که در آن، تلاش روزانه کارگر با ثبات اقتصادی پاداش داده شود.